Taki obraz Vogue ukazuje nam Kirstie Clements, autorka „Vogue. Za kulisami świata mody”, wcześniejsza redaktor naczelna australijskiej wersji magazynu. Poznajemy ją w zaskakujących okolicznościach, bo w trakcie drastycznego pożegnania z redakcją pisma. Po kilkunastu latach pracy, naczelna musi w tempie natychmiastowym opuścić swój gabinet – ustąpić biurko komuś innemu. Redaktorka odchodzi ze złamanym sercem, ale z pięknymi wspomnieniami, o których z pasją opowiada.
„Znalazłam się w świecie nieskończenie dobrego smaku, a moimi mentorkami stały się kobiety, które nie miały w sobie ani snobizmu, ani pociągu do krytykanctwa. Były ciepłe inteligentne i szelmowsko dowcipne”.
„Odwiedziłam jeszcze wiele zakątków świata, gdzie sączyłam szampana na wspaniałych imprezach zorganizowanych przez wielkie domy mody, szczególnie niezrównanego Luisa Vuittona. W 2000 roku gawędziłam z Xeną wojowniczą księżniczką, czyli aktorką Lucy Laweless, w lodowym barze w dokach portu Auckland (…). Na być może najlepszej imprezie na jakiej byłam w życiu, błąkałam się po labiryncie osobliwości w londyńskim magazynie z Gwyneth Paltrow i Kirsten Dunst, a potem klaskałam do wtóru Donnie Summer i Marcowi Jacobsowi, którzy zaśpiewali razem na scenie”.
Autorka często podkreśla jak wiele pokory i pracy potrzeba, aby odnieść sukces. Wspomina jak na klęczkach zdzierała gumę do żucia z ulicy, by nie było jej widać na zdjęciach. I to, że na początku zarabiała bardzo niewiele, za to pracowała ponad siły. Uprzedza, iż w tej profesji należy wykazać się cierpliwością i wyczuciem w kontaktach ze sławnymi i mniej znanymi ludźmi z branży modowej. Jak łatwo można wypaść z obiegu i utracić pozycję najlepiej sprzedającej się gazety, i jakim ryzykiem obarczony jest każdy numer pisma. Podkreśla, że ten kolorowy świat ma też swoje ciemne strony – dążenie modelek do uzyskania rozmiaru „0”, za którym kryją się drakońskie diety, łykanie chusteczek higienicznych, narkotyki…
Jest to książka ciekawa, pasjonująca, nie dlatego, że chciałoby się usłyszeć echa afer, skandali czy plotek, ale dlatego, że o walorach tej historii świadczy sposób w jaki ona jest napisana. Barwny, a jednocześnie wartki język wprowadza nas w świat prestiżu, jaki daje praca redaktorki i uwielbienia dla kobiecości.
10 komentarzy
Faktycznie Clements to szczęściara. Chociaż z tego co piszesz wynika, że w dużej mierze zapracowała na swój sukces, to jednak szczęście też z pewnością było jej potrzebne. Chętnie przeczytam tę książkę, szczególnie ze względu na piękny język.
Przyznam, że to bardzo interesujący temat. Zobaczyć świat mody od przysłowiowej kuchni – morderczą pracę modelek, które dla szczupłego ciała są w stanie zrobić wszystko. Chętnie przeczytam.
Książkę daje niezłego kopa optymistycznego. Marzenia się spełniają – fajnie czytać o osobach, które przeżyły coś ekscytującego, poznały osoby wybitne i zdolne. Jej życie, to nie tylko sielanka, ale o tym warto dowiedzieć się z książki. Pozdrawiam 🙂
Książkę warto też obejrzeć, ma fajne zdjęcia z przepięknymi modelkami i kreatorami mody. Interesujące są też relacje z pokazów mody w Paryżu, Londynie czy Nowym Jorku. Polecam.
Świat mody od kuchni powinien być przestrogą dla tych, którzy go idealizują. A tu jak wszędzie chodzi o niezwykle ciężką pracę i łut szczęścia…
Myślę, że to okrutny, bezlitosny świat. O tym Clements nie pisze, niestety. Coś wspomina, ale pokrótce, gdzieś na marginesie. Mimo wszystko książka była dla mnie ciekawa. Sporo dowiedziałam się o pracy w światowej redakcji Vogue'a.
Pozdrawiam 🙂
Widziałam ostatnio tą książkę i zastanawiałam się czy się na nią nie skusić. Zachęciłaś mnie. 🙂
Jeśli lubisz tematykę mody, to znajdziesz tu wiele fajnych anegdot ze świata ludzi, wyznaczających trendy stylu.
Pozdrawiam
z przyjemnością i wielkim zainteresowaniem ją przeczytam! 🙂
http://lamodalena.blogspot.com/
Idealna lektura dla Ciebie Madziu 🙂